zaterdag 25 juli 2015

Prednison, kaakchirurg,

Bijzondere dag vandaag.

Het is vandaag 25 juli. Een bijzondere dag! Waarom? Kan je hier lezen.
Ja, alweer een jaar geleden en wat hebben we met elkaar veel bereikt. Vooral dankzij Marjolein en de kinderen. Waarbij Marjolein als full-time mantelzorger lange tijd dag en nacht voor mij heeft gezorgd. Ik kan nu gelukkig weer meer zelf. Pff we hebben met ons gezin wel wat meegemaakt de afgelopen jaren.

Mijlpaal.

Helemaal blij ben ik met het behalen van een mijlpaal. Marjolein en ik fietsen heel erg graag. Na maanden niet gefietst te hebben, (behalve 2 x naar Montfoort en 1x naar Woerden), zijn we voor het eerst in 2 jaar naar Oudewater gefietst!!!! Met prachtig weer langs het riviertje de Lange Linschoten naar Oudewater gereden. Een aanrader voor iedereen die van fietsen houdt. Daar hebben we een Oudewaters ijsje gegeten bij Roberto (mag eigenlijk niet ivm mijn verlaagde weerstand, maar soms moet je jezelf belonen) en daarna door de polder terug gefietst. Totaal 17,5 km, wel elektrisch en met de zwaarste trapondersteuning, en met de nodige pauzes, maar toch wel gedaan en genoten!!!!!!
Prachtig en om emotioneel van te worden dat we dit samen weer kunnen doen!

Tandarts.
De eerste afspraak om de 8 gaatjes te vullen bij de tandarts is achter de rug. Een groot gat in een hoektand gaat ze als eerste aanpakken. Ze geeft aan dat het spannend is of ze hem kan behouden, zo slecht is deze er aan toe. En ja hoor. Na 45 minuten kijk ik in de ogen van een hele blije tandarts. Gered!  En: "Haar dag kan ook niet meer stuk", zegt ze. Twee mensen helemaal blij!

Kaakchirurg.


Zoals in mijn vorige blog geschreven, had ik nog een bezoek aan de kaakchirurg te goed. 
Vorige week donderdag heb ik me om half 2 gemeld bij de kaakchirurg in het UMCU om 3 kiezen te laten trekken. Een uur van tevoren neem ik 6 antibiotica pillen met water in 1 keer in. Dit had ze met de hematoloog afgesproken en de reden is dat mijn weerstand verlaagd is. 
Natuurlijk word ik eerst op 3 plaatsen goed verdoofd. Na 45 minuten worstelen is de 1e kies er in stukjes uit. Pfff, als die andere 2 maar gemakkelijker gaan. En gelukkig gaan ze gemakkelijker. Na 5 kwartier sta ik met 2 gaasjes in mijn mond tegen het bloeden en een natte rug weer buiten. Op de foto de delen van de bruggen en de kroon die destijds toch wel duizenden euro's hebben gekost. Jammer dan. Het is niet anders. 
De hematoloog vond het heel vervelend voor me, maar zijn opmerking "gelukkig is het oplosbaar" geeft wel weer waar hij dagelijks mee te maken heeft. Velen met bloedkanker redden het niet......




Aderlaten.

Om het teveel aan ijzer te verdunnen ga ik ongeveer iedere 3 weken ca 500cc bloed af laten tappen. De ferritine is namelijk veel te hoog. De waarde was 4216 en na 3 maal aderlaten is deze gezakt tot 3500. Ruim 200 punten per keer dus. Omdat de maximumwaarde 250 is, ben ik hier dus nog ruim een jaar mee bezig.

Prednison.
Op 22 juni heb ik de prednison afgebouwd naar 5mg om de dag. 
Gelukkig is de afstoting niet erger geworden en we besluiten weer om met de prednison te stoppen. Dit is al de 4e keer sinds oktober dat ik probeer te stoppen, maar steeds nam de afstoting toe. Natuurlijk zal mijn energie daardoor niet verbeteren, maar de bijwerkingen van de prednison zijn heel erg. Maak me vooral zorgen om de botontkalking in mijn heupen en wervelkolom.

Neoral.
Met de Neoral zit ik sinds 22 juni op 2x1ml en die gaat nu omlaag naar 2x0.75 ml per dag. 
Klinkt als niets, maar de Neoral kan de oorzaak zijn van de vermoeidheid, en ik wil zo graag meer energie, dat ik heel nieuwsgierig ben of ik me beter ga voelen. Er zijn lotgenoten die jaren aan de Neoral blijven, omdat de afstoting maar niet wil stoppen en het zou wel heel zwaar zijn om met deze vermoeidheid nog jaren door te gaan.

Vermoeidheid.
Tja, die vermoeidheid heb ik al veel over geschreven. 
Het is voor buitenstaanders onmogelijk om in te schatten wat de gevolgen zijn van die vermoeidheid. Men ziet mij fietsen (elektrisch) of wandelen en uit de (positief bedoelde) opmerkingen die ik dan krijg, maak ik vaak op dat men dan denkt dat ik dit vrijwel de hele dag kan doen. Ja, jammer dan. Dat gaat niet lukken. 

Ik probeer een vast dagritme te houden. Meestal is de morgen om uit te rusten. Sta wel op tijd op, maar probeer in de ochtend geen afspraken te maken. Krant lezen, ontbijten, TV kijken en dan in bad. Ik ga in bad, omdat dat minder vermoeiend is dan douchen. In de middag regelmatig afspraken in het ziekenhuis, 2x per week sporten voor ex-kankerpatiënten bij de fysiotherapie in het ziekenhuis in Woerden, tandarts, mondhygiëniste en af en toe naar Woerden of ergens op de koffie. Vaak ga ik dan nog aan het einde van de middag een tijdje naar bed om te rusten.

woensdag 8 juli 2015

Tandarts, Fysio, uitslag longen/fietstest, Tour de France

Tandarts.
De hematoloog besluit dat het moment daar is om naar de tandarts te gaan. Ook al is mijn weerstand nog niet goed, we moeten zorgen dat het gebit goed is om toekomstige problemen te voorkomen. Ik maak een afspraak bij mijn tandarts in Nieuwegein. Ze is betrokken bij mijn ziekte en vraag door de telefoon belangstellend hoe het gaat. Op korte termijn kan ik langskomen voor een controle afspraak.
Ben erg benieuwd hoe mijn gebit er voor staat. Als je weken lang op de IC (aan de beademing) ligt te vechten voor je leven, krijgt het gebit niet de hoogste prioriteit. Daarna blijk ik langdurig een zwaar vitamine D tekort te hebben en tenslotte heb ik ook nog heel lang grote hoeveelheden prednison geslikt. Beide goed voor botontkalking en dus ook niet goed voor het gebit.
En ja hoor. Ik lig in de stoel, er worden 2 foto's gemaakt en dan gaat het los met de controle. De assistente kan het nauwelijks bijhouden zoveel gaatjes. Als ik na afloop om het aantal gaatjes vraag moet er geteld worden. Oeps, 8 gaatjes........ 

Ik troost me maar met het feit dat ik nu in ieder geval mijn gebit mag laten repareren. We maken 3 afspraken van ca 1,5 uur, en ook nog een extra afspraak bij de mondhygiëniste om te voorkomen dat er nog meer gaatjes bijkomen.

De eerste afspraak is op korte termijn. Er is de afgelopen tientallen jaren al het nodige aan mijn tanden en kiezen verbouwd, en ik hoop dat het meevalt. Om een lang verhaal kort te vertellen. Rampzalig. Met pijn in haar hart meldt de tandarts me dat er 3 kiezen moeten worden getrokken. Eentje waar een kroon op zit en 2 die als pijler dienen onder 2 bruggen links en rechtsonder in mijn mond. De kiezen zijn zo slecht geworden en niet meer te redden. Voor het trekken verwijst ze me door naar de kaakchirurg. Natuurlijk wil ik die in het UMCU hebben, zodat deze met mijn hematoloog kan overleggen over de nodige voorzorgsmaatregelen. Pff, en dan te bedenken dat ik vorig jaar een week voor ik leukemie kreeg nog helemaal gesaneerd ben. Nou ja, het is niet anders.

Fysio.
Tot nu toe is er nog geen oorzaak gevonden van de vermoeidheid. Omdat mijn spieren achteruit gaan, besluiten we dat ik 2 maal per week ga "sporten" met een groep ex-kankerpatiënten bij de Fysiotherapeutenmaatschap Woerden in het Hofpoort ziekenhuis. Ik ken de methode al omdat ik daar ruim 3 jaar geleden ook aan mee heb gedaan om mijn conditie te verbeteren. Eerst een intake van een fysiotherapeut die ik nog ken vanuit de periode dat ik zelf in het ziekenhuis heb gewerkt. We nemen de hele ziektegeschiedenis (en medicatie) door, en als je het achter elkaar vertelt, merk je weer hoeveel we hebben meegemaakt.
Twee maal per week zal ik een uur gaan trainen op de hometrainer, crosstrainer, loopband en met gewichten. Per keer houden we bij hoe het gaat, zodat ook de voortgang inzichtelijk wordt.

Uitslag fietstest.
We melden ons 1,5 week na de fietstest bij de longarts voor de uitslag. Mijn longcapaciteit is 79% van wat normaal is. Oorzaak ligt in de IC periode van vorig jaar. Op de scan van het vorige jaar staan enorme beschadigingen, zelfs zo erg dat hij verbaasd is dat ik er nu weer zo bij zit. Mijn lichaam heeft voor een deel kunnen herstellen. Beter zal het niet worden. Het kan niet de oorzaak van de vermoeidheid zijn, maar zal wel een beperking blijken als ik weer ga sporten. Eerder moe en minder uithoudingsvermogen.

Tour de France.

Het zal niemand zijn ontgaan. De tour is gestart in Utrecht en is door onze gemeente Montfoort gekomen. Tuurlijk zijn we even gaan kijken. In eerste instantie wilden we bij kennissen langs de weg van Oudewater naar Haastrecht gaan kijken. Heel gezellig, alleen durfde ik het niet aan. De weg is van 11-16 uur afgesloten en dat hou ik gewoonweg niet vol. Onderweg naar een plek dichterbij kwamen we vrienden tegen met familie langs het parcours. Dat was een leuk toeval! We mochten mee en hebben ook van heel dichtbij, in de schaduw en op luxe tuinstoelen de tour langs zien komen. 

Tijdens ons bezoek aan het UMCU werden we er op geattendeerd dat een aantal wegen rondom het UMCU tijdens de tour zijn afgesloten. Voor de zekerheid maar even een foto gemaakt van de poster met de bereikbaarheid van het UMCU er op. Tja, helemaal zeker dat alles bij mij goed blijft werken en er niets acuut gebeurt, zijn we nog niet.....









dinsdag 23 juni 2015

Fietsproef en aderlaten.

Fietsproef.

Om te achterhalen of de vermoeidheid door mijn longen of hart komt staat er voor vandaag een fietsproef gepland. Om half 11 melden we ons bij de hartfunctie/longafdeling in het UMCU. Als eerste wordt er een ECG gemaakt, safety first.



Daarna word ik binnen geroepen voor de fietstest. Ik verwacht een ruimte met apparatuur en een home-trainer. Maar nee, het is een soort stoel waarin je achterover ligt met een paar pedalen ervoor. Het lijkt op een ligfiets. Ik vraag en krijg een uitgebreide uitleg. Eerst blazen in een apparaat om mijn longinhoud in rust te bepalen, dan ECG stickers plakken. (wel wat van mijn nieuwe (!) borsthaar weg moeten laten scheren), bloeddrukmeter aansluiten, zuurstofmeter aansluiten, masker op om de samenstelling van de uitgeblazen lucht te kunnen bepalen.



Dan, vlak voor ik moet gaan fietsen, wordt de arts erbij geroepen. Die prikt met een dunne naald in een slagader in mijn pols en haalt er wat bloed uit voor een zgn. bloedgasmeting die direct gedaan wordt. Ik start met fietsen. Ik moet het aantal omwentelingen houden op 63. Iedere minuut wordt het zwaarder. Na een paar minuten staan de verpleegkundige en de arts me aan te moedigen om door te gaan, door te gaan, door te gaan! Tenslotte kan ik niet meer. Niet mijn longen en hart zijn volgens mij de boosdoener, maar mijn beenspieren verzuren heel erg. Als ik stop wordt er gelijk weer een naald in de slagader van mijn pols geprikt en wordt er weer bloedgas bepaald.
De uitslag krijgen we over ca 1.5 week bij de longarts.

Aderlating.


We gaan naar de dagverpleging hematologie op de 5e verdieping. Daar verwachten ze me en ga ik naar een bed met het prachtigste uitzicht van de afdeling. De vorige keer kreeg ik een groene naald, nu een roze. Hierdoor loopt het bloed iets langzamer in de zak. Na een kwartiertje en een kop koffie is alles weer achter de rug en gaan we naar huis.

maandag 22 juni 2015

Uitslagen, Bruiloft

Uitslagen!

Alpe d'Huzes.
Onze vriend Gert van Eck heeft op 4 juni verschillende malen de Alpe d'Huzes op gefietst. Zijn reactie is de reactie van velen die meedoen. "Zwaar en emotioneel". Hij heeft van nabij meegemaakt wat mijn kanker voor veranderingen in ons leven heeft veroorzaakt. Op hemelvaartsdag is Gert bij een training in België tijdens een afdaling nog heel hard gevallen. Voortanden eruit (!), schaafwonden en een ziekenhuisbezoek. En wat zegt hij als ik hem vlak daarna spreek? "Is niks vergeleken bij wat jullie hebben meegemaakt". Tja, wat kan je nog meer hebben dan bewondering voor hem en de vele anderen die zoveel geld hebben opgehaald voor kankeronderzoek? Dank aan jullie allen!

Hartpompfunctie.
's Avonds direct na het hartfunctie onderzoek kreeg ik van de hematoloog een mailtje met de uitslag.  De hartpompfunctie is iets minder geworden maar niet zoveel dat dit de vermoeidheid kan verklaren.

Longen.
Ook hebben we een gesprek met de longarts achter de rug. De uitslag van de longfunctietest was duidelijk. Vergeleken met de vorige test van 3 jaar geleden, vlak voor ik de bacteriële infectie kreeg, ben ik 25% van mijn longcapaciteit kwijt geraakt. In plaats van 4 liter komt er nog maar 3 liter lucht uit mijn longen. Ook vergelijkt hij waar we bij zijn de Hoge Resolutie CT's van mijn longen. Een scan van vorig jaar en een scan van afgelopen maand. Wow. Ik heb er geen verstand van, maar die van vorig jaar was meer wit dan het normale grijs. Gelukkig zien we wel dat de CT van vorige maand veel minder wit bevat, maar hij zegt toch dat er nog behoorlijk wat beschadigingen te zien zijn. Conclusies wil en kan hij nog niet trekken. Hij wil eerst dat ik een fietsproef ga doen zodat gemeten kan worden hoe mijn hart en longen het doen onder belasting. Die proef doen we deze week. Begin juli hebben we een afspraak over de uitslag en zijn conclusie.

Aderlaten.
Ook heb ik op donderdag 4 juni mijn eerste aderlating gehad. Zoals eerder geschreven, zit er door de ca 80 bloedtransfusies veel te veel ijzer/ferritine (bij mij 4.216, maximum is 250) in mijn bloed. Dat gaat er niet vanzelf uit, maar moet gebeuren met aderlaten. Net als bloed geven. Daar beginnen we nu pas mee, omdat mijn beenmerg nu pas voldoende bloed aan maakt. Mijn Hb. is 8.8 dus ik mag door. Naald er in en een kwartier later is het zakje met een halve liter vol. Vergelijk het maar met een fles rode aanmaak limonade. Eerst is deze rood. Haal er een halve liter limonade uit en voeg een halve liter gewoon water toe. De hoeveelheid limonade (ijzer) neemt dan af. Als je dit maar vaak genoeg doet dan heb je straks bijna geen limonade meer over.

Cholesterol.
Bij de uitgebreide bloedtest (25 buizen afgenomen) die in mei is gedaan, is ook naar voren gekomen dat mijn cholesterol te hoog was nl. 7.7 terwijl de maximum waarde 6.5 is. Niet gek als je weet dat we maar 1 ding belangrijk vonden. Nadat ik vorig jaar 20 kg was afgevallen, moest dat gewicht er zo snel mogelijk weer bij. Dankzij de prednison kreeg ik honger en heb ik in 20 weken 20 kg erbij gegeten. Tja, dat is niet allemaal gezond voedsel geweest. Inmiddels zit ik al 5 weken op een goed dieet en vandaag was mijn cholesterol weer onder de maximum waarde gezakt, nl 6.3. Weer een probleem opgelost.

Bloedwaarden.
Het Hb was bij de controle van vandaag weer 8.8 en we besluiten om deze week weer een aderlating te doen. Het beenmerg maakt in ieder geval voldoende bloed aan.

Vermoeidheid.
De hematoloog besluit om de prednison af te bouwen naar 5mg om de dag. De neoral gaat van 2x1.25ml naar 2x1ml per dag. Nu maar afwachten of de afstoting (vooral mond en lever) niet erger wordt. Hij zegt nog steeds dat het goed gaat komen en dat naast hart/longproblemen ook de medicijnen of de chemo een oorzaak van de vermoeidheid kunnen zijn. 
Mijn conditie is erg slecht en we besluiten dat ik mee ga doen aan een speciaal fysio programma voor ex-kankerpatiënten bij de Fysio Maatschap in Woerden. Gelijk vandaag maar de eerste afspraak gemaakt. 

Bruiloft.
Terwijl ik begin mei vorig jaar aan de chemo lag heeft een goede vriend van ons, Piet, zijn vriendin, Henny in Rome ten huwelijk gevraagd. Natuurlijk hadden we toen de hoop dat ik bij het huwelijk zou kunnen zijn. Dat het allemaal zo spannend zou worden en bijna mis zou gaan, had niemand verwacht.

Maar het is gelukt! Ik heb het eerste deel van de vrijgezellendag (op een "mini" golfbaan) mee gemaakt, en een deel van de bruiloft.

Klinkt simpel toch, deze laatste zin? Nou, dat was niet zo simpel als je zou denken. Het was namelijk zeer emotioneel. Dat doe je toch even? Vrijgezellenfeestje en bruiloft? Nou, sinds 3,5 jaar wij niet meer. Dit was zeer emotioneel. Eerst voor mij om samen met mijn vrienden een paar uur samen te zijn en een balletje te slaan, en daarna om met Marjolein samen een fantastische bruiloft mee te maken. Wat vroeger normaal was, is nu heel bijzonder geworden! 

Het was trouwens een prachtige tot in de puntjes verzorgde bruiloft op een romantische locatie midden in de polder en toch midden in de randstad (Het land van belofte in Moerkapelle), een stralend bruidspaar, heerlijk eten en heerlijke hapjes en drankjes, en een enorm gezellig feest. Wij wensen onze vrienden nogmaals veel geluk voor nu en in de toekomst. 


maandag 1 juni 2015

Wat is er nu toch aan de hand?

Wat is er nu toch aan de hand?
Ja, dat denken we nu al sinds medio februari. Hematoloog en internist zoeken en zoeken maar kunnen niet vinden waarom ik zo uitgeput ben. Zeker na de vele onderzoeken de afgelopen maand, 1 jaar na mijn stamceltransplantatie, zoals ECG, 25 buizen bloed afgetapt, long-CT, is dat frustrerend. Even dachten we dat de huisarts het had gevonden, maar nee, jammer ook na de 2 spuiten met 50.000 eenheden vitamine D voel ik me niet beter. Sterker nog, het gaat slechter. Ik kan nu 2-3 uurtjes op een dag iets doen, de rest van de dag lig ik op de bank of bed. Gelukkig is mijn karakter zo dat ik altijd verder wil, maar nu gaat het gewoon niet. 
Medio april een nieuwe telefoon gekocht met een stappenteller. Wel grappig, en inderdaad het aantal stappen gaat achteruit. Precies wat we gevoelsmatig ook vonden. Een gezond persoon hoort op een dag ca 10.000 stappen te maken. Hieronder mijn grafiek:



Actie!
Vorige week kon het niet langer zo. Met mijn hematoloog in het UMCU (Dr. Raymakers) heb ik pas nog afgesproken dat ik eerder aan de bel zou trekken als het niet meer gaat. De laatste keren heb ik te lang gewacht naar zijn (en onze) zin, en ik heb dus beloofd om eerder te bellen. Van het secretariaat krijg ik te horen dat hij met vakantie is, en na overleg met de stamcelverpleegkundige maken we een afspraak op korte termijn bij een vervangende hematoloog. Als we daar binnenstappen blijkt ze zich gelukkig ingelezen te hebben, en ik ken haar ook van de periode dat ik in het ziekenhuis heb gelegen. Ze vraagt wat er is. Ik hoor me nog zeggen "ben uitgeput, kan niet langer zo verder, maar we kunnen geen oorzaak vinden. Zijn al sinds februari aan het zoeken". Tja, ik zie haar bedenkelijk kijken en weet al wat ze gaat zeggen. "Als je eigen arts al sinds februari zoekt en het niet kan vinden, tja, dan zal dit niet gemakkelijk worden". Gelijk heeft ze natuurlijk. Ze noemt de 2 zware chemokuren als mogelijke oorzaak, maar nadat we geconstateerd hebben dat ik ook kortademiger ben geworden, wil ze uitsluiten dat mijn hart en longen de problemen veroorzaken.

Weer onderzoeken.
Ze besluit om een zgn. hartventrikelfunctie onderzoek aan te vragen, en een consult met de longarts te regelen. Het hartonderzoek heb ik ook gehad als onderzoek voor de stamceltransplantatie. Het dient om te kijken of het hart voldoende pompkracht heeft. Ze spuiten een radioactieve stof in in het bloed en meten hoeveel radioactiviteit er in een bepaalde tijd door het hart heen komt.
Ben blij met alles wat we doen om achter de oorzaak van de vermoeidheid te komen.

Mensen vragen me wel eens of ik die ziekenhuisbezoeken niet zat begin te worden, maar dat is niet zo. Het is net alsof je bij bekenden op de koffie gaat. We kennen de weg, het personeel en de afdelingen. Gewoon "gezellig" samen naar toe.

Met deze afspraken hebben we een aardige dag met afspraken voor de boeg. Eerst bloedprikken, dan de hartpompfunctie laten controleren, afspraak met de stamcelverpleegkundige ivm te droge ogen, afspraak hematoloog, dan voor de eerste keer aderlaten en tenslotte een afspraak bij de longarts. Ja, als je weet dat ik 2-3 uurtjes per dag actief ben, is dat natuurlijk wel veel te veel. Toch gaan we het proberen, en we hebben al afgesproken dat als het niet gaat we 1 of 2 afspraken op die dag nog kunnen verplaatsen.

Uitslagen.
Bloed.
Inmiddels hebben we al wat uitslagen van de onderzoeken van medio mei binnen. Als eerste het bloed. Lever- en nierwaarden zijn nog te hoog, maar beter dan in maart. Cholesterol is ook te hoog (dus aangepaste voeding), natuurlijk veel te hoog ijzer waarvoor we deze week gaan aderlaten en een aantal andere waarden die nog gering afwijken.
Longen.
Er zitten afwijkingen in mijn rechterlong. Hoe erg weten we nog niet, daarvoor is er binnenkort een afspraak met de longarts.
Botten.
De prednison heeft goed geholpen om de afstoting (Graft) onder controle te krijgen. Nadeel van het langdurig gebruik van prednison is botontkalking. Dat is bij mijn heupen en ruggegraat goed zichtbaar. Nog net geen osteoporose, maar een voorstadium, osteopenie. Door middel van oefeningen moet dit nog kunnen verbeteren (al vraag ik me echt af waar ik de energie vandaan moet halen voor de oefeningen). Als het verder gaat naar osteoporose dan zal er wel een keer een kunstheup of -knie aan komen.

Terugkijken.
De toekomst ligt voor ons en wat geweest is, daar verander je niets meer aan. Toch is het wel heel bijzonder om af en toe terug te kijken op de periode vorig jaar. Lezen jullie hier maar eens mee : 31 mei 2014 en lees hoe bijzonder het is dat ik dit nu kan tikken en weer op de been ben.

Twee keer anoniem?
Iedereen weet inmiddels dat ik het heel jammer vind dat ik mijn donor niet kan leren kennen. Hij is en blijft anoniem. En dan ontvang je twee weken geleden, voor mijn 1e verjaardag, ook nog anoniem een prachtige bos bloemen. Ja, echt anoniem. De bloemist respecteert de privacy van de gever en wil geen gegevens doorgeven. Inmiddels ben ik er wel achter dat het "van een sportvereniging in Linschoten" is, maar verder ben ik nog niet. Anonieme gever, BEDANKT!   Ik hoop dat jij je anonimiteit opheft ;-)

vrijdag 15 mei 2015

Jarig! Birthday!

1e verjaardag / 1st Birthday. English version below.

Beste mensen. Het is precies een jaar geleden dat ik mijn nieuwe leven heb gekregen. Vorig jaar om deze tijd kreeg ik de stamcellen van een anonieme donor. Dankbaar, heel dankbaar ben ik dat er belangeloos iemand zijn stamcellen voor mij heeft afgestaan. Zonder die gift was ik nu dood. Geen Dolf meer voor familie, vrienden en kennissen. Dit lot is mij en ons bespaard gebleven dankzij het vinden van een "match". Om voor iedere patiënt een "match" te vinden zijn er heel veel donoren nodig. Vandaar hierbij mijn oproep. Geef je op als donor. Ben je gezond en tussen de 18 en 51 kijk dan eens hier bij de stamceldonorbank en wordt donor! Hoe meer mensen zijn opgenomen in de donorbank, des te groter is de kans dat patiënten hun ziekte (oa beenmergziekte/acute leukemie) overleven. Geloof me, ik had zelf ook nooit verwacht zo ziek te worden, maar iedereen kan een keer een donor nodig hebben en dat kan sneller zijn dan je wilt.

Verdrietig.
Een beetje verdrietig ben ik ook wel. En dan vooral om het donorsysteem in Nederland, ja hetzelfde systeem waarvoor ik hierboven jullie medewerking vraag. Ik zou zo ontzettend graag een kop koffie met mijn donor drinken en weten wie het is. Dat mag niet in Nederland. Ook niet als beiden dit willen. Echt sneu en men kan niet uitleggen waarom. "Het is zo afgesproken...." Jaloers word ik op mijn Amerikaanse medepatienten die wel de mogelijkheid hebben om na 2 jaar en met goedvinden van beide partijen elkaar te ontmoeten en een band op te bouwen. Maar ja, kennelijk is Amerika daar verder in dan wij. 

Dit zou voor jou als potentiële donor geen belemmering moeten zijn, je kan immers een leven redden, maar ik geef het wel mee en hoop dat de verantwoordelijken meelezen en reageren.

Toekomst.
Belangrijkste van dit moment is dat ik hoor bij de 65% die het eerste jaar heeft overleefd (ik geef toe, scheelde weinig), nu zorgen dat ik bij de 35% hoor die na 3 jaar nog leeft. Genieten dus, maar ook hopen dat de problemen met vermoeidheid, bloed en afstoting snel opgelost worden.









English version.

1st Birthday.
Dear people. Exactly one year ago I got my new life. Last year at this time I received the stemcells from an anonymous donor. 
Thankful, I am very thankful that there are stemcells given by a disinterested person given to me. Without that gift I would be dead. No more Dolf for family and friends. I was rescued by finding a "match." To find a "match" for every patient, there are many donors needed. Hence, here is my call. Sign up as a donor. Are you healthy and between 18 and 51 years old, have a look here at be the match and become a donor! The more people are donor, the bigger the chance patients find a match and they survive their disease (like bonemarrow MPN disease or acute leukemia). Believe me, I also never expected to be so sick, but anyone can need a donor once and it can be sooner than you want.

Sad. 
I am a little sad too. And especially for the donor system in the Netherlands, yes, the same system for which I ask you above your cooperation. I'd love to  drink a coffee with my donor and want to know who it is. That will not happen in the Netherlands. Even if both donor and patient want this. Really tough and one can not explain why. "It is so agreed ...." Jealous I see my American fellow patients writing about their new friendship because they have the ability (after 2 years and with the consent of both donor and patient) to meet and establish a relationship. But apparently America is more liberal than we are on this subject.
This should not be an obstacle as a potential donor, you can indeed save a life, but I hope the responsible authorities read this message and take action.

Future.
Most important of this moment is that I belong to the 65% that survived the first year (I have to admit, it was a close call), now I have to take care to belong to the 35% survivors after 3 years! Enjoying life as much as possible but also hope that the problems with fatigue, blood and Graft are being solved soon.

woensdag 13 mei 2015

Voorbeeld patiënt? Controle voor mijn 1e verjaardag

Grote controle 1 jaar na mijn stamceltransplantatie.

Voorbeeldpatiënt?
Vele lezers komen via Google bij dit blog uit. Daar zitten ook veel lotgenoten bij. Voor hen is het interessant om te weten of mijn beschreven leven als patiënt met myelofibrose (MF) een voorbeeld is voor het leven van iedere MF patiënt. Het antwoord is duidelijk: Nee! Ook de behandeling en de eventuele complicaties verschillen enorm per patiënt. Een van de verpleegkundigen die we gisteren spraken in het ziekenhuis, (en zij spreekt veel patiënten met MF en een stamceltransplantatie), noemde me een medisch wonder en dat geloof ik gelijk. 
Natuurlijk heb ik duidelijk beschreven wat het leven met MF inhoudt. Maar niet iedere MF patiënt krijgt een vleesetende bacterie of acute leukemie. Wel is de les die geleerd kan worden uit mijn verhaal, dat als je MF hebt in een ver gevorderd stadium (high risk) met een lage weerstand, je goed de extra strenge hygiëne richtlijnen moet volgen (dus niet zoenen, contacten met zieke mensen vermijden, etc.)

Eerlijk gezegd heb ik vrijwel alle complicaties gekregen die je als MF patiënt kunt krijgen, en daarom ben ik wel trots dat dit blog een volledige beschrijving is geworden voor het leven met MF, een vleesetende bacterie, acute leukemie en een stamceltransplantatie. Mede dankzij mijn vrouw Marjolein die de moed en de kracht had om het blog dagelijks bij te werken, toen ik daartoe niet in staat was.

Grote controle.
Gisteren bijna de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht. Begonnen om 9 uur met een gesprek met een verpleegkundig specialist. Uiteraard het langste stilgestaan bij de vermoeidheid. Hij was blij dat het vitamine D probleem was opgelost (de nu gemeten waarde is normaal) en na het nodige overleg denkt hij dat het een combinatie is van een aantal zaken zoals medicijnen, te hoog ijzer, chemo.
Hij is ook de eerste die zegt dat de grote hoeveelheid prednison die ik slik en geslikt heb kan zorgen voor botproblemen. We hadden dit al gelezen en zijn erg benieuwd naar de uitslag van dat onderzoek dat ook vandaag plaats vindt. Uit onderzoek blijkt dat 25% van de patiënten met chronische afstoting (en die daartegen grote hoeveelheden prednison slikken) een kunstheup hebben.

Bloeduitslagen.
Vorige week 15 buizen bloed laten prikken en die uitslagen zijn allemaal binnen. Uitgeprint neem ik ze mee en we bespreken ze.
Het hoge ijzer (ferritine =4.216 in plaats van maximaal 250) gaan we nu oplossen. Het is ontstaan doordat ik 70-80 bloedtransfusies heb gehad met daarin ook ijzer van de bloeddonor. Dit ijzer wordt niet door mijn lichaam verwijderd en kan zich afzetten op de lever. Waarschijnlijk zit ik de komende 2 jaar iedere maand een keer in het ziekenhuis om een halve liter bloed te "aderlaten". Heel raar idee. Eerst loop ik er 1,5 jaar rond om heel regelmatig 2 zakken bloed te halen omdat mijn Hb. te laag is, nu kan ik het weer terug brengen. Afijn, als het maar helpt.
Voor het eerst zie ik ook zwart op wit mijn nieuwe bloedgroep: A+, de bloedgroep van de donor en dat terwijl mijn oude bloedgroep O+ was. 
Mijn cholesterol is te hoog. Niet gek als je je realiseert dat aankomen mijn hoogste prioriteit was. 20 kg in 20 weken erbij eten krijg je niet voor elkaar met enkel gezonde voeding. Oeps, dat wordt even diëten voor Dolf.
De nierwaarde is achteruit gegaan. Enige dat ik hieraan kan doen is meer drinken. Het afbouwen van de Neoral (dat hier ook een oorzaak van kan zijn) kan nog niet i.v.m de afstoting van huid, mond, longen en ogen. De leverwaarden zijn bijna weer goed.

Inentingen.
Ook besluit hij na overleg met mijn hematoloog om het inentingstraject op te gaan starten. 
Ik loop nu onbeschermd, als een baby, zonder weerstand tegen kinderziekten rond. Bij mijn bezoek begin juni krijg ik een schema met daarin de vaccinaties tegen kinderziekten. Er was nog wat twijfel of ze goed werken met de Neoral samen, maar kennelijk wel. Verder oefeningen voor mijn mond gekregen omdat de afstoting in mijn mond ook voor bindweefselvorming kan zorgen en de spieren kan doen afnemen.

Om 10 uur afspraak bij de stamceltransplantatieverpleegkundige. Daar komt weer mijn uitputting aan de orde, maar ook allerlei andere zaken zoals acceptatie van de ziekte door mijn omgeving. Conclusie is wel dat dit geen gebroken been is..... 3,5 jaar geleden werd de diagnose MF gesteld. Er is een zware weg afgelegd, maar er kan nog wel een revalidatie proces van 2-5 jaar volgen. Het is voor velen om ons heen niet goed voor te stellen wat dit alles voor ons in het dagelijkse leven inhoudt. 
De verpleegkundige geeft aan dat de vermoeidheid ook kan komen doordat mijn longen langzaamaan minder zuurstof zijn op gaan nemen. Gelukkig staat er voor vandaag een longfunctietest op het programma dus daar komen we dan wel achter.

HR-CT van de longen. Direct daarna door naar de röntgen voor een hoge resolutie-CT van mijn longen. Ik herken het apparaat nog van vorig jaar. Toen werd ik er, terwijl ik aangesloten was op allerlei infusen, in mijn bed naar toe gereden en o, wat was ik toen zwak. Nu klim ik met gemak op de tafel en onderga het onderzoek dat circa 10 minuten duurt.

Koffie.
Nu tijd voor een beloning in de vorm van koffie en een broodje. Ik voel me beroerd door het drukke programma en zou het liefste even slapen, maar dat gaat natuurlijk niet. Spijt dat ik het niet over 2 dagen heb laten verdelen maar ja, toen de afspraken in februari werden gepland ging het een stuk beter met me. Even overweeg ik om de onderzoeken die in de middag staan gepland te laten verzetten naar een andere dag, maar na 2 paracetamol knap ik weer op en gaan we naar het lab.

Bloedprikken.
Ja, op het lab kennen ze me ondertussen wel. Alweer? Ja, vorige week 15 buizen afgenomen en nu 10. Totaal dus 25 in een week! Als ze maar vinden waardoor ik zo moe ben, vind ik alles best. 

Hartfilmpje
Door naar de afdeling voor een ECG. Het hartfilmpje, de zoveelste in 2 jaar, is snel gemaakt. De laborante ziet dat het is voor de 1 jaarlijkse controle na een stamceltransplantatie en ze vraagt belangstellend hoe het gaat. We kletsen wat en ze blijkt toch veel kennis te hebben van een transplantatie. Leuk. Vooral de opmerking "ik moet toch even wat haren wegscheren van uw borst omdat de plakkers anders niet houden", "ik realiseer me dat ze net nieuw zijn, het spijt me".

Longfunctie.
Een deur verder zit de longfunctie. Die moet getest worden, maar de afspraken sluiten niet goed aan. Ik vraag of ik eerder mag komen en dat is geen enkel probleem. Al snel zit ik in een glazen kast met een knijper om mijn neus in een buis te blazen. In-uit hard-langzaam. Geduldig volg ik de commando's op. Ben benieuwd naar de uitslag. Zuurstof tekort zou immers ook een oorzaak van de vermoeidheid kunnen zijn.

Koffie.

Met een voetbalvriend die in het UMCU werkt, drinken we tussendoor even een kop koffie en kletsen gezellig bij. Niet alleen over mijn ziekte, maar ook over zijn vrouw die afgelopen Koningsdag terecht een lintje heeft gekregen!

Botdichtheid.
Tijd voor het laatste onderzoek. Ze gaan kijken of ik botontkalking heb door het veelvuldig en in hoge dosis gebruiken van prednison (dat ik slik tegen de afstoting).
Dit is voor mij een nieuw onderzoek en ik ben benieuwd hoe het in zijn werk gaat. In de dexa kamer moet ik gaan liggen op een apparaat. Over mij heen gaat een soort camera die de dichtheid meet van de botten in mijn heup en van mijn wervelkolom. Ik heb best last van mijn heupen en ben benieuwd naar de uitslag.

Vriendelijke UMCU medewerkers!
Dit was toch een dag ziekenhuis waarbij we heel erg veel medewerkers op heel veel afdelingen hebben gesproken. Wat iedere keer weer op valt is de vriendelijkheid waarmee ze ons helpen. Geen een van de medewerkers die ik tref in het UMCU is chagrijnig. Complimenten aan de HR afdeling die hier ongetwijfeld op zal letten.  
Het meeste contact hebben we met de afdeling hematologie en omdat het de dag van de verpleging is (en vrijdag mijn 1 jarige verjaardag) geven we ze een paar potten engelse drop. Heel leuk om een aantal van "mijn" verpleegkundigen weer terug te zien. Tjonge wat hebben ze hard moeten werken om me er bovenop te krijgen en o, wat waren ook zij blij om ons weer te zien.

maandag 4 mei 2015

Vitamine D, controle hematoloog

Vitamine D, de oplossing?
Al vaker heb ik geschreven dat dit blog door heel veel mensen wordt gelezen. Iets waar ik eerlijk gezegd best trots op ben. Ben dit blog begonnen om familie en belangstellenden op de hoogte te houden van alle onderzoeken en uitslagen in de diagnose fase. Nooit verwacht dat daar een beschrijving van een leven met levensbedreigende bloedkanker myelofibrose, streptokokken A (vleesetende) bacterie, acute leukemie en een stamceltransplantatie achteraan zou komen.
Afijn, het voordeel van veel lezers is dat er ook lotgenoten tussen zitten en ja hoor. Ik heb van een heel deskundige vrouw een mail gekregen (waarvoor dank!). Zij heeft zelf ook een beenmergziekte, maar had daarbij ook vitamine D tekort. De dosis die ik van de huisarts heb gekregen (800 i.e.) gebruikt zij als onderhoudsdosis. Zij gaf me de tip om om een "boost" te vragen. De huisarts was het hier mee eens en vorige week dinsdag heb ik 1ml colecalciferol ingenomen. Gelijk aan 50.000 i.e vitamine D. Dus in 1 keer  de hoeveelheid van 62 pillen!
Als het goed is, moet dit na een week gaan werken. Tot nu toe nog geen resultaat en nog steeds zware vermoeidheid en ik ontkom er niet meer aan om in de middag 2-2,5 uur te gaan slapen.

Extra controle hematoloog.
Zo wil en ga ik niet verder. Gisteren een mailtje gestuurd naar de hematoloog. Vandaag om 11:15 gelijk een afspraak. Ik heb bloed laten prikken met het formulier dat ik al had gekregen voor de 1 jarige controle na de stamceltransplantatie. En dan prikken ze veel. Heel veel! 
Totaal 15 buizen zijn afgenomen (op de foto 13, er zijn 2 buizen op ijs gezet). 


Ruim een half uur later zitten we bij de hematoloog. Nog niet alle bloedwaarden zijn binnen, maar wat er binnen is ziet er best uit. Hb. 9.5, Ht 0.42, Trombo's 144, Leuko's 5.3. Deze waarden gaan richting de waarden voor gezonde mensen. Leverwaarden zijn nog wel te hoog, maar zakken dankzij de medicijnen. Nierwaarde is te hoog. De Neoral in combinatie met te weinig drinken kan de oorzaak hiervan zijn. Ik zeg de arts toe om meer te gaan drinken. Dankzij het nieuwe patiëntenportaal van het UMCU kan ik thuis de uitslagen inzien, ook de uitslagen die nu nog niet bekend zijn. Ben benieuwd naar mijn ferritine (ijzer in mijn bloed). Die is sterk verhoogd door de vele bloedtransfusies (ik schat 70-80). Te veel ijzer van jezelf verdwijnt weer. IJzer dat via bloedtransfusies je lichaam binnenkomt gaat er niet vanzelf meer uit. Het hoopt zich op termijn op in bijvoorbeeld de lever. Dit wordt ijzerstapeling genoemd. Lever problemen, maar ook diabetes kunnen het gevolg zijn. De maximum waarde voor gezonde mensen is 250. Thuis zie ik dat mijn waarde 4216 is! Dat wordt dus een onderwerp om volgende week te bespreken. 
De hematoloog denkt dat de vermoeidheid komt door de immuunsuppressie (prednison en Neoral) en niet door vitamine D tekort. Omdat de afstoting niet erger wordt, besluiten we deze te gaan afbouwen. Prednison 10mg per dag wordt 10 per 2 dagen. 1 dag 10mg, de andere dag 0. Op de dag met 0 moet mijn lichaam dan het bijnierschorshormoon zelf aanmaken. De Neoral gaat van 2x1.5 naar 2x1.25ml per dag.

Volgende week de grote controle 1 jaar na de stamceltransplantatie! Gesprek met de verpleegkundig specialist, met de transplantatieverpleegkundige, Hartfunctie (ECG), HRCT longonderzoek, Dexascan (bot dichtheid). Tijdens de gesprekken hebben wij in ieder geval op ons lijstje staan: vermoeidheid, ferritine omlaag, inentingen, botdichtheid ivm hoog prednison gebruik en te laag vitamine D.

Tot de volgende keer allemaal!


zondag 26 april 2015

Moe, Botontkalking/necrose?

Moe....
Zo vlak voor Koningsdag even bijschrijven. De griep is gelukkig niet terug gekomen en ik heb het zoals is gezegd, heel rustig aan gedaan. Kon ook niet anders. Omdat de vermoeidheid verder is toegenomen, ben ik naar de huisarts gegaan. Dit kan zo niet verder. Ben nog 1-2 uurtjes per dag actief, de rest van de tijd lig ik op de bank of op bed. Best wel deprimerend voor zowel mijn omgeving als mijzelf. De huisarts heeft gekeken naar de medicijnen die ik gebruik, de bijwerkingen en mogelijke organen die hierdoor aangetast kunnen worden. Daar komt bij dat ik ook vocht heb bij mijn enkels. Ze denkt aan hartfalen en ze wil een hartfilmpje (ECG) laten maken. Dat is vorige week bij de opname in het ziekenhuis ook al gedaan en die uitslag was goed. Daarom besluiten we om eerst bloed te laten prikken waarbij er breed gekeken wordt naar mogelijke problemen. Een paar dagen later ben ik terug voor de uitslag en wat blijkt? Zwaar vitamine D tekort (25 nMol/liter, moet 80-250 zijn). Dit kan zeker de oorzaak van de vermoeidheid zijn. Bijna blij verlaat ik de spreekkamer. Ik had nooit het idee dat er iets ergs aan de hand was, maar wel dat er iets aan de hand was. Dit MOET de oplossing zijn naar een iets normaler leven. 
We halen gelijk de pillen (800 I.E. Vitamine D en 500 mg calcium) op. Naar verwachting moet ik met 1-2 weken verschil gaan merken. Inmiddels slik ik bijna 1 week deze pillen, maar nog steeds geen verschil te merken, sterker nog, het gaat nog slechter. Geduld wordt nog even op de proef gesteld.



Botontkalking/necrose.
Ik ben niet zo'n piekeraar en maak me niet snel zorgen. Toch ben ik erg benieuwd naar de uitslag van de meting van mijn botdichtheid die op 12 mei gedaan wordt. Ik slik tegen de afstoting sinds oktober vorig jaar een behoorlijke hoeveelheid prednison. Daar komt nu het vitamine D tekort bij. (vermoedelijke oorzaak tekort aan zonlicht, niet zo raar als je zo'n 1,5 jaar bijna niet meer buiten bent geweest). Beide zorgen voor botontkalking en botnecrose. Vele lotgenoten (uit onderzoek blijkt 25% van de patiënten met afstotingsverschijnselen die dus prednison gebruiken) hebben al een heup of knie moeten laten vervangen. We zien het wel. In ieder geval zal ik in de gesprekken die we ook op 12 mei hebben, wel aankaarten dat in mijn ogen het testen op vitamine D tekort een onderdeel zou moeten zijn van het stamceltransplantatie protocol indien er afstoting plaats vindt. De meeste patiënten zullen zeker in de eerste jaren na transplantatie minder buiten komen en zich in moeten insmeren met faktor 30-50 waardoor de aanmaak van vitamine D sterk zal afnemen.

Leuk!
Deze week toch nog wel wat leuke dingen gedaan hoor! Woensdag met mijn ouders (84 en 88) en Marjolein met de auto de bloesemroute gereden, donderdag een half uurtje voor de training bij mijn voetbalvrienden bijgekletst en op vrijdag krap een uurtje bij een competitiewedstrijd van mijn tennisteam gekeken. Fijn dat ik dit toch kan doen! Tja, ik ga dan wel met de auto naar de tennis en de voetbal, maar toch, ik kan het wel en geniet er zeker van.

Gelukkig kijk ik altijd naar wat ik nog wel kan en niet naar wat ik niet kan. Vanavond is er wel iets dat we moeten missen. Met koningsnacht speelt er in Woerden in het Bierhuys een liveband waar we regelmatig naar toe zijn gegaan. Jammer dan. Vorig jaar was ik net thuis uit het ziekenhuis na de leukemie behandeling en dit jaar slaan we ook nog maar even over. Volgend jaar beter......


Prettige Koningsdag allemaal!

woensdag 8 april 2015

Thuis!

Yes! Goed nieuws, ik ben weer thuis! Gisteren aan het begin van de middag, na een laatste zakje antibiotica, besloten de artsen dat het prima is om thuis verder uit zieken. De nierwaarden zijn sterk verbeterd, en dankzij de codeine en tamiflu is het hoesten minder. Ben wel heel erg slap, maar dat is iedereen die bijna een week met griep op bed gelegen heeft. We hopen zo dat de vermoeidheid verdwijnt met de griepverschijnselen. 

Liep gisteren weer tegen een raar fenomeen aan in de financiering van de zorg. Heb voor de eerste dagen medicijnen meegekregen, maar ook nog voor daarna een recept voor Tamiflu (tegen de griep). Los van de vraag of Tamiflu effectief is, daar zetten nl. velen hun vraagtekens bij, blijkt dat dit middel niet vergoed wordt in de ziektekostenverzekering. Kost ca 80 euro. De arts in het ziekenhuis schrijft het voor, dus die zal er wel voordeel in zien. Stel dat het werkt en patiënten willen de 80 euro niet betalen, dan slikken ze het middel niet en lopen weer het risico op een ziekenhuisopname omdat de griep terug komt, of ernstiger wordt. Kost toch ietsje meer! 
Voor alle duidelijkheid, mij hoor je niet klagen over het gezondheidssysteem in Nederland. Sommige dingen vallen alleen op. 
O, ja. Zoals ik al eens heb geschreven komen alle uitslagen in het Umcu nu direct beschikbaar op het portal. Afgelopen dagen is mijn bloed regelmatig geprikt. Denk niet dat de artsen zich realiseren dat ik de uitslagen al heb opgezocht (toch niets te doen) op het moment dat ze mij die komen vertellen. 
Vanavond is er een sponsordiner ten bate van Alpe d'HuZes, medegeorganiseerd door mijn vriend Gert van Eck. Hij spant zich met een groep vrienden in in om geld op te halen voor kankeronderzoek. Omdat ik nog te zwak ben om deel te nemen, gaat Marjolein vanavond met onze dochter Karin erheen. Gert, nogmaals dank voor je inspanningen!